S T A T E M E N T 



“De kunst is volgens ons teruggekeerd tot op het Nulpunt. Wij beginnen van voren af aan.”

- Armando



Nul en oneindigheid: twee termen die het menselijke bevattingsvermogen te boven gaan.

Ze komen op ons over alsof ze twee uitersten van een spectrum zijn.

Toch delen ze bepaalde eigenschappen en zijn ze onderdeel van dezelfde ruimte.

In een hypothetische wereld werken de begrippen maar ze lijken zich niet te vertalen naar ons dagelijkse leven.

Dit hoewel de termen van doen hebben met grote vragen van het leven.

 
Starend naar een wit, leeg vel papier zal men zeggen dat er “niets” op staat.

Bij nadere inspectie zie je dat de leegte wel informatie bevat.

Sterker nog, hoe langer je kijkt hoe meer je ziet. Waar houdt deze stroom van gegevens op?

Dit fascineert me en bij mijn werk is hetzelfde principe te zien, er is een schijnbare leegte en stilstand.

Het bestaat uit patronen die in theorie oneindig doorlopen, hierbinnen zijn nuances te zien die het werk een sensitieve en persoonlijke signatuur geven.

Dit geeft het werk ook een organische “imperfecte” uitstraling in tegenstelling tot het effect wat bijvoorbeeld kunststof materiaal zou creëren.


Eind 2015 nam ik NUL als uitgangspunt voor mijn kunst.

Bij mijn recente werk speelt licht en/in/uit duisternis een grote rol.

Duisternis = Nul = Oneindig = Licht

Door (minimaal) kleurgebruik en het werken in andere media dan hout en verf evolueert mijn werk gaandeweg.

Van NUL naar oneindig? Dat klinkt leuk maar het gaat kennelijk om het stuk tussen die begrippen in.


Ik ben benieuwd hoe dat zich zal ontwikkelen…


E N G L I S H  > > >


 
 
 
 
E-mailen
Bellen
Map
Info
Instagram